Spelletjes spelen.
Ben ik eruit? Nee, ik ben er niet uit. Maar ik heb mijn karakter wel een beslissing moeten laten nemen want ik wilde niet nog een half jaar met dit vreselijke dilemma van haar opgescheept zitten. Eigenlijk had ik de knoop al doorgehakt voordat ik naar Zonnestein op weg ging. Ik kon eindeloos doorgaan met de voors en tegens tegen elkaar wegstrepen, zowel binnen- (vanuit het karakter) als buitenspels (vanuit mezelf), maar ik kwam er niet uit. Uiteindelijk besloot ik dat het logisch zou zijn dat ze na een half jaar samenzijn met de Rode Ridder op een goed georganiseerd hof met een prachtige bibliotheek, goed eten, een donzen bed, een lekker vuur in de haard en de niet aflatende aandacht van haar ridder, ze die arme bezweerder wel weer uit haar hoofd gezet zou hebben. Ik zou haar laten trouwen met de Rode Ridder waarvan ik wel weet dat hij een afkeer van magie heeft en die met grote passie op tovenaars jaagt om ze om te leggen maar die zij alleen maar ziet als een rijk en machtig man.
Maar ja, dan ga je spelen en dan wordt je haar weer. En dan zit je opeens op een vrijdagavond in een donker bos tegenover de trappen van een jachtslot waarop kleine vuurpotten branden. En dan zie je tussen het komen en gaan van al die middeleeuwse en Tolkiniaanse verschijningen opeens die lange, bekende gestalte in het licht van de vuren, met beheerste tred de trap afkomen. Tjaxe2x80xa6
Gespeelde verliefdheid in het rollenspel, hoe zit dat in elkaar? Dat zit net zo in elkaar als gespeelde angst. Als je in het pikkedonker in een bos loopt waar elk moment een monster op je af kan duiken dan voel je de angst door je lijf razen. Natuurlijk weet je wel dat het mensen in pakjes zijn, en natuurlijk weet je dat jij zelf niet zal sterven, maar je karakter wel en het is de angst van jouw karakter dat door jouw lijf raast. Je hele chemische huishouding is in staat van angst en je handen zweten ook al is het koud, je hart klimt naar een beat van 160 ook al heb je niet gerent, je adem stokt in je keel ook al zit er niets in de weg. Toch speel je want als je wil kan je het zo ongedaan maken. Maar dat doe je natuurlijk niet want het is tegelijkertijd een verrukkelijke rush.
Als je karakter verliefd is dan gebeurd precies hetzelfde. Je hele chemische huishouding is in staat van verliefdheid ook al weet je dat er iemand in dat pakje zit waar dat niet op van toepassing is. Je voelt de aantrekkingskracht van die ander op het karakter wat je speelt. En zo kan het komen dat je hoofd helemaal op hol slaat wanneer er een lange rijzige tovenaar de trap afdaalt en je weet; je karakter is head over heals.
Na het avondeten verliet de Rode Ridder mij. Hij zei dat hij achter een tovenaar aan ging om hem om te leggen en drukte mij een edelsteen in mijn handen met de woorden:
xe2x80x9cAls ik niet terug kom dan kan je me thuis vinden.xe2x80x9d Met andere woorden; als je met je bezweerder wil trouwen dan kan je hier bij hem blijven en als je met mij wil trouwen dan moet je zelfstandig naar mij terug komen.
Ik had wel besloten dat ik naar hem terug zou gaan zodra ze daar de kans voor zou krijgen, dus op zondagmiddag na het middagmaal. Maar ondertussen moest ik haar aan haar bezweerder laten vertellen dat ze niet van plan was om met hem te gaan trouwen. En dat deed pijn. Ik vond zelf ook dat ze hem beledigde door hem eerst een goed huwelijksvoorstel te doen om hem vervolgens te verlaten voor een Rode Ridder. Het gaf pijnlijke gesprekken temeer daar hij haar ergens wel begreep. Maar ik moest wel ondergaan dat hij er last van had wat hij op tergend subtiele manier liet blijken.
Ondertussen heb ik ook grote lol gehad, toen ik met gokken een gigantisch bedrag won, toen ik nietsvermoedend het alchimistisch laboratorium in liep en vroeg waarom iedereen zijn adem in zat te houden en daardoor een afschuwelijke vergiftiging opliep, toen ik vanaf het terras door middel van een bevriezingsspreuk een reusachtig lavamonster vernietigde waar een leger van veertig man tevergeefs op in liep te hakken, toen ik een vuurzee over me heen kreeg en op sterven na dood in de hal van het kasteel lag en te horen kreeg dat ik lag te roken op een plek waar dat niet mocht (er mocht daar nergens binnen gerookt worden om buitenspelse redenen en ik had een sjekkie in mijn hand dat ik buiten wilde gaan roken); "Het enige wat niet brandt aan mij is die peuk!xe2x80x9d
En zo kan ik nog wel even doorgaan. Maar toch zit dat liedje van Moby al de hele dag in mijn hoofd.
27 March 2007 at 06:27
Ja dat nummer kwam spontaan ook in mij op toen je vertelde dat je zijn huwelijk moest afwijzen en hij gekwetst reageerde.
Het klinkt hoe dan ook weer als een weekend vol indrukken en vooral vol emoties. Een geslaagd weekend dus.
De mensen die meteen weer aan het werk moeten leven volgens mij tussen twee werelden vandaag. 
27 March 2007 at 08:16
Ooooo wat klinkt dat leuk…..een rollenspel! Echt leuk! Greetz! ~B~
27 March 2007 at 17:29
leuk, leuk verslag ook…ik krijg bijna zin om mee te doen
goed dat je het zo naar je zin hebt gehad
27 March 2007 at 19:53
Als ik dit nummer hoor, dan krijg ik associaties met gemiste penalties en geknakte hoofden van oranjespelers na een kwartfinale uitschakeling…
27 March 2007 at 21:40
Why does my heart, why does my soul – mooi dat het verhaal hierin eindigde. Maar wat een prachtig ‘hartstochtelijk’ weekend heb je gehad en die gespeelde emotie beschrijf je denk ik ook zoals het kan zijn, even toch echt, puur.
27 March 2007 at 22:11
Wat gaan die rollenspelen diep zeg.
Prachtige inleiding tot een nog steeds kippenveltrekkend lied.
27 March 2007 at 22:32
Ik ben blij dat ik het een beetje over heb kunnen brengen. Na zo’n weekend zit je toch helemaal vol en kan je uren honderd uit vertellen. Zo’n logje schrijven is dan gelijk een mooie excersitie om het weer in proporties terug te brengen, want zie het maar eens kort en begrijpelijk voor de buitenwereld te houden.
En nee, Yo! we hebben niet gevoetbald maar orkbal gespeeld! Da’s een stuk ruiger dan dat zoetsappigge geschop tegen die bal. Bij orkbal mag je degene die de bal heeft gewoon de hersens inslaan. Dan is het overigens wel weer heel erg jammer als je een ‘dame’ bent en geen woeste spoorzoekster of als je een stelletje godsdienstwaanzinnigen wilt beletten lavamonsters op te roepen via bloedige rituelen ,-)
28 March 2007 at 12:03
Als toneelspeler en regisseur snap ik precies wat je bedoelt, als je echt in je rol zit gaan de dingen die je moet doen haast vanzelf. Erger nog, ze gaan een eigen leven leiden waar je blijkbaar geen invloed op hebt want je kunt alleen maar het karakter van je rol volgen. Ik heb mezelf er dikwijls over verbaasd dat je daarom dingen zegt en doet die je tevoren niet had kunnen bedenken. Ik begrijp dus heel goed dat je een intensief weekend hebt gehad en hebt genoten. Zoals ook mijn voorgangers al schreven; een fantastische inleiding tot het lied.
28 March 2007 at 15:06
heerlijk liedje van Moby, waaruit wel blijkt dat je het goed te pakken had in dat rollenspel, Annis.
Je hebt het toch niet al te bont gemaakt in ons landje hxc3xa9???
1 April 2007 at 12:03
Zoals jij het opschrijft is het net of ik een historische kasteelroman aan het lezen ben…
Ben dus zeer benieuwd naar het vervolg!
Groetjesss!
1 April 2007 at 15:08
Billy, ik had het samen met de andere rokers wel zwaar want in Nederland mag je na zonsondergang welliswaar niet meer de bossen in maar in Belgie mag je op de landgoederen niet meer roken!
Verder hebben we het natuurlijk wel hardstikke bont gemaakt met massale vechtpartijen, haha.
1 April 2007 at 15:22
Kip, ik ben ook heel erg nieuwsgierig maar we zullen moeten wachten tot de herfstequinox.
Eigenlijk denk ik dat ik er niet zoveel meer mee te maken zal hebben. De Rode Ridder werd gespeeld door een figurant die de volgende keer weer wat anders speelt. Innagada gaat dan gewoon vanuit haar hof Heemdal op stap in het land en maakt daar haar verdere avonturen mee.
Dat is een van de redenen geweest waarom ik haar niet met Calesta, de bezweerder, heb laten trouwen. Dat is een speler en dan zou ik dus elke keer tijdens de life mijn echtgenoot aan mijn zijde hebben en ik vraag me af of hij en ik daar wel zo blij mee zouden zijn. Voordat je het weet begin ik hem te betuttelen; dat ie moet gaan rusten en zich niet teveel in gevaar moet begeven en dat soort zaken. Daar heb ik met een echtgenoot op afstand geen last van en met Calesta blijf ik toch wel spelen. Extra aardigheidje is dat ze stiekem wel verliefd op hem is gebleven en dat vind ik genoeg spel geven.
De regie mag dan zelf beslissen of ze die Rode Ridder opeens voor mijn neus laten staan. Waarschijnlijker is dat hij spionnen (andere figuranten die door de regie aan worden gestuurd) achter me aan zal sturen om me in de gaten te houden. Die zullen dan vanzelf wel vaststellen dat ik steeds in gezelschap van Calesta verkeer… en dan zullen we wel zien wat er van komt.
3 April 2007 at 20:51
Je wilt niet je echtgenoot je hele leven aan je zijde hebben staan?
Vervalt het spel dan soms in de welbekende sleur….? Haha!
Als het een lekker ding is… waarom niet!
4 April 2007 at 20:29
annis nog prettige paasdage en een pootje van boris en bas
4 April 2007 at 21:27
een rollenspel waarbij je een sleur gaat uitspelen…huuh…dan heb je in je echte leven wel een heel boeiend leven
5 April 2007 at 21:28
Nee, Kip het is helemaal geen lekker ding, dit is een adelijk huwelijk! Het lekkere ding zal die stalknecht zijn, zo gaat dat, of de jachtopzichter…
5 April 2007 at 21:30
Dankjewel Borisbas, ik wens jullie ook een prettige paas, en niet achter de paashaas aanjagen hxc3xa8?!
5 April 2007 at 21:33
Haha Gobboe, dat heb ik zeker en ik hoop echt dat mijn spelhuwelijk heel saai zal zijn en dat ik er niks meer van zal merken, kortom dat ik er alleen maar de staatsrechtelijke voordelen van zal hebben.
8 April 2007 at 16:48
Zeg Annis, wat bij jij een profiteur zeg :p Alleen de voordelen, maar niet de nadelen. Ik moet mijn indrukken nog steeds opschrijven, maar dat is iets voor na de tentamens. Al ben ik dan misschien al weer druk bezig voor de bron, wie weet.
19 April 2007 at 11:35
Zelf zou ik toch echt voor geen goud willen LARP-en, maar jouw verhalen lezen is iedere keer weer een genot. Heerlijk!!